६४ मर्न बिर्सन्छु ! (विक्रम सुब्बा)

उसलाई देख्नु मात्र पर्छ म सन्सार बिर्सन्छु

उसलाई छुनु मात्र पर्छ म सन्सार बिर्सन्छु

हामी सँगै हुनु मात्र पर्छ म सन्सार बिर्सन्छु

प्यारी नाओमीले छुँदा म सन्सार बिर्सन्छु !

उसको आँखै जून हो र त आकाश बिर्सन्छु

उसको मुस्कानै फुल हो र बगैँचा बिर्सन्छु

उसको अंगालो दौलत र सुनचाँदी बिर्सन्छु

प्यारी नाओमीले हाँस्दा म सन्सार बिर्सन्छु

उ नै स्वर्वश्व र त नेपाल-अमेरिका बिर्सन्छु

उ नै मेरो ढुकढुकी र त गीत-संगीत बिर्सन्छु

उ नयाँ जीन-फूल म त पात झरेको बिर्सन्छु

प्यारी नाओमी खेलेको हेर्दा सन्सार बिर्सन्छु

उ निक्खुर वंश-काव्य अरु कविता बिर्सन्छु

उ नै ब्रम्हाण्ड दुनिया हल्ला रमिता बिर्सन्छु

उ भित्रै बाँचिरैछु तसर्थ अब कतै सर्न बिर्सन्छु

नाओमीले ‘लवयू बाजे’ भन्दा म मर्न बिर्सन्छु !

(जनवरी २९, २०१८, मेरी नातिनी नाओमी-नूमा जनवरी ६, २०१८ मा उसको बा द्रोणविक्रम ईङवाबा र उसकी आमा ज्यासमीन ईङवामासँग नेपाल आएर हामीसँग बसि फेब्रुअरी ६, २०१८ मा अमेरिका फर्कि । नातिनीको मायाले मलाई अनौठो किसिमले गाँज्य र कविता लेखेँ ।)